ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਸੱਜਣਾ ਵੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਵੇਖ ਆਈ , ਸਾਡੇ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ,

ਜਿੱਥੇ ਸੀ ਬਸੇਰਾ ਕਦੇ ਕੋਇਲਾਂ ਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ, ਅੱਜ ਉੱਥੇ ਬੋਲਦੇ ਸੀ ਕਾਂ.

ਲਾਲਚਾਂ ਦੀ ਲਾਟ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ  ਮਘੀ ਐਸੀ , ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਪਿਆਰ ਦਾ ਗਰਾਂ ,

ਕਰ ਗਈ ਏ ਰਾਖ ਮੇਰੀ ਸਧਰਾਂ ਦੀ ਝੋਂਪੜੀ ਨੂੰ, ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਉੱਕਾ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਂ.

ਲਈ ਮੈਂ ਉਜਾੜ ਤੇਰੇ ਚੱਕਰਾਂ ਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੇ, ਦੋਸ਼ ਭੈੜੇ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਆਂ,

ਵਿਓੰਤੇਨਾ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਫ਼ਜਰਾਂ ਨੂ , ਸੋਚ ਜਾਵੇ ਸਦਾ ਹੀ ਪਿਛਾਂ .

ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਗ ਪਈ ਸਫੈਦੀ ਨਾਲ ਫਿਕਰਾਂ ਦੇ, ਛਿੱਦੀ ਹੋ ਗਈ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੀ ਛਾਂ .

ਠੋਕਰਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਹੁਣ ਟੱਪ ਗਈ ਏ ਆਪਣੇ ਮੈਂ, ਸਾਏ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ ਗਿਰਾਂ .

ਕੱਟ ਜਗਰਾਤੇ ਕਰਾਂ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਇਬਾਦਤਾਂ ਵੇ, ਲੈ ਕੇ ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਨਾਂ ,

ਕਾਲਜੇ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਉੱਤੇ ਫਟਣ ਤਰੇੜਾਂ ,ਜਦੋਂ ਹੌਕਾ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਭਰਾਂ.

ਗੁਮ  ਗਿਆ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰੁਖਸਾਰ ਦਾ ਵੇ, ਖਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਢੂੰਡਦੀ ਫਿਰਾਂ ,

ਮਿਟ ਚੱਲੀ ਪੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਹਣੀ ਤਹਿਰੀਰ ਤੇਰੀ, ਵਾਸਤਾ ਈ ਲਿਖ ਦੇ ਨਵਾਂ .

ਗਰਭ ਗਿਰਾਵੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆ ਕੇ ਪਲਕਾਂ ਦਾ , ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਪੂੰਝਦੀ ਰਹਾਂ,

ਤੈਨੂੰ  ਜੇ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਵੇ ਦਿਲ ਦਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੇ, ਚਾਹਲ ਵਾਂਗੂੰ ਰਿਝ ਕੇ ਮਰਾਂ.................