ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਦੀ ਮੜ੍ਹੀ ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਰੂਹ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ,
ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਨੇ ਅੱਜ ਵੀ ਆਕੇ ਦੀਦੇ ਖੂਬ ਰੁਆਏ .
ਮੁਹੱਬਤ ਤੁਲ ਗਈ ਸਿੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਬੁੱਕਲ ਸੁੰਨੀ ਮੇਰੀ,
ਅਸ਼ਕ ਲਹੂ ਦੇ ਮਣ ਮਣ ਹਿੱਸੇ ਨੈਣ ਮੇਰਿਆਂ ਦੇ ਆਏ.
ਦੰਦਲ ਪਈ ਅਰਮਾਨ ਮੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਦ ਵੱਟਣਾ ਤੂੰ ਲਾਇਆ,
ਮੈਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਭਰ ਸਾਕੀ, ਮੈਅ ਦੇ ਟੀਕੇ ਲਾਏ .
ਮਾਠ ਤੁਰੇ ਹੁਸਨਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਦਿਲ ਚੋਣ ਧੜਕਣ ਮੇਰੀ,
ਗਰਕ ਗਏ ਪਰਦੇਸੀਂ ਜਾਕੇ, ਮੁੜ ਨਜਰੀਂ ਨਾ ਆਏ.
ਕਿਉਂ ਸੱਜਣਾ ਉਏ ਫਾਕੇ ਕੱਟੇ ਵਖੀ ਮੁੱਕੀਆਂ ਦੇਕੇ,
ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਵੇ ਰਖੇ , ਕੰਮ ਗੈਰਾਂ ਦੇ ਆਏ.
ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਚਾਅ ਮੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨ ਭੁੰਨੇ ਇੰਜ ਖਾਧਾ,
ਬੋਟ ਸਾਬਤਾ ਜਿਉਂ ਕੋਈ ਨਾਗਣ, ਬਿਨ ਚਿਥੇ ਖਾ ਜਾਏ .
ਇਸ਼ਕ਼ ਤੇਰੇ ਦੀ ਯਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਮ ਚੁਮ ਗਲੇ ਲਗਾਈ ,
ਵਿਧਵਾ ਜਿਉਂ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਲਾਏ .
ਯਾਦ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਆਊ ਭਾਵੇਂ ਤਾਜ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਲਯੀੰ,
ਜਦ ਘੁੱਗੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵੇਖੇ ਚੁੰਝ ਵਿੱਚ ਚੁੰਝ ਫਸਾਏ.
ਕੋਤਰ ਸੌ ਕੁ ਮਰਜ਼ ਦੀ ਮਾਲਿਕ ਹਸਰਤ ਅੱਥਰੀ ਮੇਰੀ,
ਹੱਥ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਗਏ ਜੋ ਮੈਂ ਵੈਦ ਬੁਲਾਏ .
ਦੋ ਨੈਣ ਜਦ ਚਾਰ ਸੀ ਹੋਏ , ਪੱਬ ਟਿਕੇ ਨਾ ਭੋਇੰ,
ਜਦ ਤੋਂ ਗਿਣਤੀ ਦੋ ਫਿਰ ਹੋ ਗਈ, ਭੋੰ ਖਿਸਕਦੀ ਜਾਏ .
ਚਾਹਲ ਦੇ ਵੈਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਥੇਰੇ,
ਨਾਤਾ ਜੋੜ ਰਕੀਬਾਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਹੋਰ ਵਧਾਏ.
