ਰਾਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੋੜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਤੇਰੀ ਦੇ ਛੱਲੇ ,

ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਨੇ ਵਹਿਸ਼ਤ ਬਾਝੋਂ , ਕੁਛ ਨਾ ਪਾਇਆ ਪੱਲੇ.

ਬੇਸਮਝੀ ਵਿਚ ਉਠਦੀ ਉਮਰੇ , ਦਿਲ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਕੁਆਰੇ,

ਹਿਜਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜਨਮ ਹੰਢਾ ਕੇ ,ਟੁਰ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਲੇ.

ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੇ ਹੰਝ ਦਾ, ਭਸਮ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ,

ਪੀੜ ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਦ ਬੋਲੇ , ਜਿਗਰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਹੱਲੇ.

ਵਾਹ ਲਾ ਲਈ ਏ ਕਰ ਕਰ ਪੱਟੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੈਦ ਤਬੀਬਾਂ,

ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਆ ਕਰ ਜਾਏ ਦਿਲ ਦੇ, ਫਿਰ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਲੇ.

ਹੁਸਨ ਤੇਰੇ ਦੀ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦਾ ਚੰਨ , ਜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਪਰਦੇਸੀਂ ,

ਲਿਖ ਵਸੀਅਤ ਪਾਗਲਪਣ ਦੀ, ਕਰ ਕੇ ਛੱਡ ਗਈ ਝੱਲੇ.

ਮੁੱਦਤ ਹੋ ਗਈ ਹਯਾਤ ਚਾਹਲ ਦੀ, ਰਿੜਕ ਰਹੀ ਏ ਪਾਣੀ,

ਇਸ਼ਕ਼ ਮਧਾਣੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹੁਣ, ਗਿੜ ਗਿੜ ਕੇ ਘਸ ਚੱਲੇ.